('L./ร.', 2008, oil on canvas, 90x90 cm.)
สมองหรือหัวใจ หรือทั้งสอง หรือมากกว่านั้นอีก หลายวันมานี่ฉันใช้เวลาส่วนหนึ่งหมดไปกับการครุ่นคิดเรื่องทำนองนี้ ตั้งแต่ได้อ่านบทวิจารณ์ในนิตยสาร Asian Art News ฉบับ Jul.-Aug. 2008 เกี่ยวข้องกับนิทรรศการของศิลปินไทยคนหนึ่ง
บทวิจารณ์เกริ่นนำถึงเรื่องของผู้หญิงที่ยอมนอนกับเจ้าของเรือ เพื่อให้เขาพาเธอไปพบคู่หมั้นซึ่งรออยู่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ แต่เมื่อถึงฝั่งและคู่หมั้นรู้เรื่องที่เกิดขึ้น เขาปฏิเสธเธอพร้อมกันยกเลิกการหมั้นหมาย บทวิจารณ์ยกตัวอย่างของทัศนะที่มีต่อเรื่องนี้ของคนตะวันตกและคนตะวันออก ซึ่งค่อนข้างแตกต่างกัน... ซึ่งค่อนข้างจะทำให้ฉันประหลาดใจ!
('Together', 2007, oil on canvas, 90x90 cm.)
แม้ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องกันว่าการกระทำของคู่หมั้นนั้นหยาบคายและแล้งน้ำใจ แต่เจ้าของเรือกลับถูกชาวตะวันออกมองว่าเป็นการตักตวงผลประโยชน์จากอำนาจหน้าที่ซึ่งพบเห็นได้ธรรมดาทั่วไปในสังคม สำหรับผู้หญิงบทวิจารณ์เชื่อว่าคนตะวันออกจะยกย่องการกระทำของเธอ ในฐานะหญิงผู้บูชาความรักและละทิ้งแล้วซึ่งกิเลสทางกาย อาจแปลได้ว่าเธอจะนอนกับใครก็ได้เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า! แม้จะเกี่ยวโยงไปถึงเนื้อหาในงานของศิลปินได้ระดับหนึ่ง แต่บทความก็รบกวนจิตใจฉัน ฝรั่งไปเอาเรื่องราวแบบนี้มาจากไหน?
('Me and Another Me', 2002, oil on canvas, 80x100 cm.)
มันทำให้นึกถึง Breaking the Waves ภาพยนตร์ในปี 1996 ของผู้กำกับฯ เดนมาร์ก Lars Von Trier (เจ้าของเดียวกันกับ Dancer in the Dark ที่แสดงนำโดยบียอร์ค) เกี่ยวกับความศรัทธาในรักซึ่งบีบหัวใจจนต้องร้องไห้ออกมาเพื่อบรรเทาความรู้สึก และฝังใจฉันตลอดมาว่าบางครั้งความรักอาจเป็นภาระหนึ่งให้ต้องแบกรับและเรียกร้องให้เสียสละ สำหรับเรื่องของผู้หญิงกับคู่หมั้น ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาทำอะไรระหว่างที่รอเธออยู่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ
('I'm holding a bird', 2001, oil on canvas, 90x90 cm.)
และเป็นไปได้ไหมที่เราต่างมีคนรักรอคอยอยู่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ คนรักผู้ได้แต่รอคอยอยู่ตรงนั้นโดยไม่ทำอะไร หรือคนรักผู้พยายามทุกทางเพื่อจะข้ามฝั่งมา ไม่ว่าอย่างไร 'ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์' ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ แม้ว่าจะใช้สมองตริตรองอย่างหนักสักเพียงไรในการหลงรักใครแต่ละครั้ง ความปวดร้าวก็มักมาแสดงอาการตรงหัวใจเสมอ... ปวดหัวใจจัง
('Me and Me', 1999, pastel on paper, 60x45 cm.)
